چه قدر خاک بر اين دل نشست و من نسرودم

تمام پنجره‌ها را به روي عاطفه بستند

چه قدر رشته‌ي الفت گسست و من نسرودم

چه اشک‌ها که چو باران چکيد از رخ ياران

چه شعرها که به لب يخ زده است و من نسرودم

چه بغض‌هاي غريبي که ماند و من نگشودم

چه ناله‌هاي بلندي شکست و من نسرودم

چه واژه‌هاي لطيفي که ماند در دل دفتر

چه بيت‌ها که به دل نقش بست و من نسرودم

اين روزها با خود بيگانه‌ترم با خدا و حتي با خودکار که سخت مي‌چرخد و غريبه شده است با سپيدي صفحات

 مثل دلم که هر روز با سپيدي بيگانه‌تر مي‌شود.

با قطره‌هاي اشک به يادت وضو کنم

هرجا که ردپاي نسيمي نشسته است

در برگ هر درخت تو را جستجو کنم

با هر فروغ قطره‌ي شبنم عزيز من

گلبوسه‌ي نگاه تو را آرزو کنم

تا در کنار پنجره با استکان چاي

آرام با خيال شما گفتگو کنم

چندان ستاره اشک بدوزم به جامه‌ام

تا پاره پاره‌هاي دلم را رفو کنم